اول بفهم الان حالت چیه

از جای خودت حرف بزن: «من سختم»، «دیگه نمی‌تونم»، اینا معمولاً کمتر دعوا راه می‌ندازه تا «تو همیشه فلان کردی». راست بگو، ولی طرف رو له نکن. هدف اینه که جدا بشی نه اینکه یکی رو خرد کنی.

بگو چی می‌خوای، اگر جا داره بگو ممنونی، بگو دیگه ادامه نمی‌دی. لازم نیست کل ماجرا رو از اول تعریف کنی؛ گاهی همون چند جمله کافیه که طرف بفهمه جدی‌ای. مهمه بفهمه تو داری واسه خودت تصمیم می‌گیری، نه اینکه می‌خوای طرف رو بی‌ارزش کنی.

اینجا می‌تونی محکم‌تر حرف بزنی، ولی بازم بدون توهین. منظور این نیست که بترسونی؛ منظور اینه که معلوم بشه دیگه با «شاید» و «ببینیم» معطل نمی‌مونی. تلخه، ولی از دروغی که هفته‌ها ادامه داره معمولاً بهتره.

یه خط دو خط کافیه اگه معنیش روشن باشه: تمومه، دیگه ادامه نمی‌دم. فقط مراقب باش گنگ نباشه؛ حداقل یه بار واضح بگو تمومه یا نمی‌خوای ادامه بدی.